พื้นดวงชาตาสียเรื่องความรักเมื่อยามอยู่เงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว คิดถึงเธอคนเดียวให้เหว่ว้า เคยสุขสมเริงรื่นชื่นอุรา มิคิดว่าวันหนึ่งจะกลับกลาย เพราะรักมากแล้วต้องจากเลยเจ็บจิต เป็นความผิดที่รักต้องสลาย เป็นบทเรียนสอนไว้จนวันตาย หากห่างหายจะมิรักใครอีกเลย